Καρδιά Απο Ατσάλι

Μια μεγάλη καρδιά μάζεψε τα απομεινάρια της και ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι της.
Δεν είχα γράψει για την Αμαλία Καλυβίνου και δε θέλω να επαναλάβω χιλιοειπωμένες φράσεις. Για μια ακόμη φορά ένας άνθρωπος τα έβαλε με κοιμισμένες συνειδήσεις και τις αφύπνισε, φώναξε δυνατά αυτό που όλοι ψυθιρίζαμε αλλά φοβόμαστε να πούμε, πάλεψε με τα θηρία και τα έτρεψε σε άτακτη φυγή.
Δε μπορώ παρά να υποκλιθώ μπροστά στο μεγαλείο του ενός ανθρώπου.
Ο υποφαινόμενος εξαιτίας κάποιου παρελθόντως τροχαίου πιστοποιεί απολύτως την κατάσταση όπως την περιέγραψε η Αμαλία αλλά όταν έπρεπε να τα βάλει με το σύστημα δείλιασε φοβόντας για την τύχη του ποδιού του...
Αντί άλλων θάθελα να της ευχηθώ καλό ταξίδι με λίγους στίχους απο το Heart Of Steel των Manowar γιατί τέτοια είχε η Αμαλία.

Stand and fight
Live by your heart
Always one more try
I'm not afraid to die
Stand and fight
Say what you feel
Born with a heart of steel





Μέχρι στις 2 του Ιούνη νάστε καλά και να προσέχετε, γιατί μπορεί και να πέσετε σε αλμπάνηδες...

Καλοκαιρινές Μουσικές Εξορμήσεις

Δείτε πιο κάτω και επιλέξτε

30/5 Thin Lizzy (Gagarin), εισιτήριο 35€
31/5 Thin Lizzy (Υδρόγειος, Θεσσαλονίκη), 35€
1/6 Orchestral Manoeuvres In The Dark (Θέατρο Λυκαβηττού), εισιτήριο 30-40€.
7/6 Waterboys (Τεχνόπολη, Ηράκλειο Κρήτης), εισιτήριο 20-30€.
8/6 Waterboys (Θέατρο Βράχων), εισιτήριο 30-40€.
8/6 Goran Bregovic (Αρχαίο Ωδείο, Πάτρα)
9/6 Goran Bregovic (Θέατρο Βράχων)
9/6 Waterboys (Principal Club Theater, Θεσσαλονίκη), εισιτήριο 30-40€.
12/6 Faithless (Θέατρο Λυκαβηττού)
12/6 Ska Cubano, Locomondo (Θέατρο Βράχων).
12/6 Motorhead (Club Principal, Θεσσαλονίκη), εισιτήριο 48€.
13/6 Motorhead (Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας), εισιτήριο 40-45€.
13/6 Placebo (Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη), εισιτήριο 49,5€
14/6 Placebo (Θέατρο Λυκαβηττού), εισιτήριο 49,5€.
16/6 Underworld, Madness, Beastie Boys (Ολυμπιακά Ακίνητα, Ελληνικό)
18/6 Scorpions, Joe Cocker, Juliette and the Licks (Στάδιο Καραϊσκάκη), 40-80€.
19/6 Laurie Anderson (Ηρώδειο)
21/6 Alice Cooper (Θέατρο Λυκαβηττού), εισιτήριο 40-45€.
21/6 Dolores O’Riordan (Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη), εισιτήριο 30-40€
22/6 Jethro Tull (Θέατρο Λυκαβηττού), εισιτήριο 44€.
23/6 Evanescence (Στάδιο Καραϊσκάκη)
23/6 Dolores O’Riordan (Θέατρο Λυκαβηττού), εισιτήριο 30-40€.
23/6 Jethro Tull (Ηράκλειο Κρήτης), εισιτήριο 38,5€.
25/6 Buena Vista Social Club (Θέατρο Softball).
25/6 Jethro Tull (Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη), εισιτήριο 38,5€.
26/6 Ayo (Θέατρο Λυκαβηττού), εισιτήριο 33€.
26/6 Jethro Tull (Λάρισα), εισιτήριο 38,5€.
27/6 Placido Domingo (Καλλιμάρμαρο)
29/6 George Clinton (Θέατρο Βράχων) 35-40€
29/6 Cocorosie, Mary & the Boy (Θέατρο Ρεματιάς Χαλανδρίου), εισιτήριο 25-35€.
29/6 Robert Plant, Europe, Chris Cornell (Τerra Vibe), εισιτήριο 50-80€.
30/6 Robert Plant (Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη)
1/7 Heaven & Hell, Dream Theater, Anathema, Iced Earth, Kinetic (Terra Vibe), εισιτήριο 50-80€.
2/7 Groove Armada (Θέατρο Λυκαβητού)
2/7 Lila Dows (Αρχαίο Ωδείο Πάτρας)
3/7 Lila Dows (Κηποθέατρο Παπάγου)
3/7 Metallica (Terra Vibe), εισιτήριο 60-100€.
5/7 Iggy Pop and the Stooges (Γήπεδο Baseball), 40-50€
5/7 Fairuz (Ηρώδειο)
5/7 Ojos de Brujo, Palyrria, Αχιλλέας Περσίδης (Θέατρο Βράχων)
6/7 Saint Etienne (Θέατρο Βράχων)
8/7 Cesaria Evora (Θέατρο Πέτρας)
9/7 Kaiser Chiefs (Γήπεδο Baseball) 40-50€
9/7 Cesaria Evora (Θέατρο Γης, Θεσσαλονίκη) 35-50€
10/7 Elvis Costello, Allen Toussaint (Ηρώδειο)
10/7 Calexico, Beirut, Sophie Solomon (Γήπεδο Baseball), 35-45€
17/7 Roots, DJ Shadow
17/7 B-52s (Θέατρο Λυκαβητού)
17/7 Avril Lavigne, Rasmus (ΟΑΚΑ), εισιτήριο 60-110€.
18/7 James, Air, Tori Amos (ΟΑΚΑ) εισιτήριο 60-110€.
19/7 Pink, Sugababes (ΟΑΚΑ), εισιτήριο 60-110€.
25/7 Blues Brothers (γήπεδο Softball)
25/7 Norah Jones (Ηρώδειο), εισιτήριο 40-65€.
26/7 George Michael (ΟΑΚΑ), εισιτήριο 50-200€.
30/7 Zucchero, Lucio Dalla.

Το σίγουρο είναι πως δε θέλω να χάσω AYO και Norah Jones :)

Ραδιο-Φονικά

Δε μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς μουσική. Νομίζω ανούσια, άχρωμη, άοσμη σαν κάτι στοιχεία που λέγαμε παλιά στη χημεία.
Η αγάπη για τη μουσική ήρθε μέσα από ένα σαράκι. Κάπου εκεί στα 14 χρόνια μου άρχισα να ασχολούμαι με τα ηλεκτρονικά. Στα 15 μου είχα στα χέρια μου τον πρώτο μου ραδιοφωνικό πομπό FM. Τα μέσα πενιχρά, έτσι κι αλλιώς στην επαρχία, δεν είχαμε και τις κατάλληκες πρώτες ύλες για την κατασκευή των πομπών μας. Ενα πικ-απ δώρο επειδή είχα καλούς βαθμούς, ένα κασετοφωνάκι απλό, ένα ενισχυτή κατασκευασμένο απο παλιό ραδιόφωνο και μερικούς δίσκους και κασέτες. Θυμάμαι πάντως καποιους συντοπίτες, που προχωρήσαμε μαζί σ' αυτή τη μοναχική και εκτός νόμου πορεία. Ο "Ανταμς", ο "Τζούνιορ", ο "Ερημίτης" μερικοί, που παρά τους κινδύνους και το κυνηγητό, προσπαθούσαμε να περάσουμε ακούσματα πέρα από τα σουξεδιάρικα των μεσαίων, λαικοσκυλάδικα και συναφή.
Αυτή η εποχή είχε όλη την αγνότητα του ερασιτεχνισμού, την αγωνία του παράνομου, την ικανοποίηση της διαφορετικότητας.
Χρόνια μετά η ζωή τα έφερε έτσι που ασχολήθηκα επαγγελματικά από τεχνικό πόστο με το επαγγελματικό ραδιόφωνο. Μεγάλη απογοήτευση. Που πήγαν εκείνα τα συναισθήματα των πρώτων χρόνων; Το μεράκι όμως δεν έφευγε και έτσι κάποια βράδυα συνέχισα να τοφοδοτώ με ρόκ και μπλούζ ακούσματα τους αιθέρες. Ηταν τότε μόνο που αισθανόμουνα πως πραγματικά συνέχιζα εκείνο που είχα ξεκινήσει κάποτε.
Το σημερινό ραδιόφωνο κατέχει μεγάλη μερίδα στην εν γένει ζωή μου, καθώς τις περισσότερες ώρες της ημέρας είναι μόνιμη συντροφιά. Διαφωνώ με πολλά μα πάρα πολλά αλλά συνεχίζει να με ελκύει όπως τότε.. και ας ακούω πλέον "μουσικούς παραγωγούς".
Ο όρος δε μου αρέσει καθόλου, αντίθετα τον θεωρώ αδόκιμο και νομίζω πως προσβάλει αυτούς που δημιουργούν μουσική, αλλά αφού επικράτησε, ας είναι..
Από τον ραδιοπειρατή στον επαγγελματία "μουσικό παραγωγό", εξέλιξη......
Και όπως λέει και ο φίλος μου ο Κωστής ο Μαραβέγιας στο τραγούδι του ¨Ραδιοπειρατής"
...Κάπου εδώ φίλοι μας φτανει στο τέλος η σημερινή μας εκπομπή αλλά και όλο το πρόγραμμα αυτών των πέντε χρόνων του "Ραδιοπειρατή"
Καληνύχτα σας και να ακούτε ραδιόφωνο......

Παρθενώνας και Μάρμαρα

Μου στείλανε το σύνδεσμο και θεώρησα σκόπιμο να το προβάλλω ανεξάρτητα πρόθεσης ψήφου. Ο καθένας ας αποφασίσει τι θα επιλέξει. Δε ξέρω αν θα φέρει κάποιο αποτέλεσμα αλλά αν δεν προσπαθήσεις ποτέ δε θα μάθεις λένε!
The Parthenon Marbles

Ο μεγάλος και ισχυρός

Σκηνικό γνώριμο. Απόγευμα, τέλος από ένα ακόμα κουραστικό δεκάωρο, με τη μηχανή, καθ' οδόν προς το σπίτι. Προπορευόμενο όχημα μεγάλου κυβισμού. Ο οδηγός διανύει την πεμπτη δεκαετία της ζωής του (αυθαίρετο αλλά μάλλον και σωστό). Ο δρόμος διπλής κατεύθυνσης και σχετικά στενός. Η ταχύτητα καλή.
Σε κάποια στιγμή το αυτοκίνητο κόβει ταχύτητα και κινείται προς τη δεξια πλευρά του δρόμου. Ωραία σκέφτομαι, τι καλός άνθρωπος, είδε το δίκυκλο και έκανε στην ακρη να περάσω.
Αμ δε. Τι μπορεί να συμβαίνει όταν ένα αυτοκίνητο χωρίς λόγο αλλάζει πορεία, ελαττώνει ή αυξάνει ταχύτητα; Οσοι απάντησαν εύστοχα Το Κινητό κερδίζουν τσάμπα βόλτα στο γύρο του θανάτου. Σαν αυτόν που έκανα εγώ.
Και ως εδώ θα ήταν όλα καλά αν δεν υπήρχε ο κάθετος δρόμος αριστερά τον οποίο και ήθελε να ακολουθήσει ο φίλος μας. Ουπς... εγώ έχω ήδη φτάσει στον πίσω αριστερό τροχό του και εκείνος αρχίζει να στρίβει προς τα αριστερά. Αμάν πέφτω, όχι τη γλυτώνω, φρένοοοοο μπροστινό. Και το πίσω φρένο τώρα, κατέβασμα, άλλη μια ταχύτητα, πρέπει να γείρω αριστερά. Θα πέσω ο δρόμος γλιστράει, λίγο ακόμα και δε θα έχω περιπτύξεις με την ασημί λαμαρίνα.
Ουφ, τη γλίτωσα αλλά πάνε 2-3 χρονάκια ζωής δε κατάλαβα πως πέρασαν έτσι. Συνεχίζω την πορεία μου παράλληλα με το αυτοκίνητο. Κόρνα, μπά, χαμπάρι δε πήρε αυτός, συνεχίζει απτόητος το τηλεφώνημα, ναι σιγά μην είχε χαντς φρι ή καρ κίτ. Κόρνα και πάλι και χτύπημα στο τζάμι. Σταματάει. Με το κινητό στο αυτί γυρίζει βαριεστημένα και θυμωμένα το κεφάλι tου.
- Τι θες αγόρι μου;
- Ξέρετε κύριε παραλίγο να δω τα ραδίκια ανάποδα, δε βγάλατε φλας όταν στρίψατε (λίγο δειλά, λίγο απο το σοκ)
- Ρε κάνε μας τη χάρη (το ύφος του άντε παράτα μας, δε βλέπεις που μιλάω στο τηλέφωνο;)
- Να σας κάνω εγώ τη χάρη κύριε αλλα να προσέχετε μην πάρετε κανένα αθώο στο λαιμό σας ( που τη βρήκα τόση ευγένεια απορώ)
- Ρε δε μας γαμείς χιώτικα; Στο τηλεφωνο: Σε κλείνω αγάπη μου έχω ενα ενοχλητικό εδώ, θα σε πάρω εγώ σε λίγο. Και αρχίζει η διαδικασία ανοίγματος της πόρτας.
- ( Ουπς.. αλλάζουμε πρακτική, δεν ευτύχησε η προηγούμενη ας το πάρω λίγο αλλιώς.)
Ρε φίλε δε τα πάω καλά με τη Χίο αλλά αν θες αγρινιώτικα και εξαρχειώτικα κάπως θα τα βολέψουμε.
Ε δε ξέρω τι έγινε και άλλαξε άρδην το σκηνικό. Οχι δηλαδή πως ο άνθρωπος κατάλαβε και πολλά αλλά κάναμε ένα αρκετά ¨πολιτισμένο" διάλογο. Για να μην οξυνθούν περαιτέρω τα πνεύματα και φορώντας ακόμη το κράνος έκανα μεταβολή και έφυγα.
Και για να έχουμε καλό ερώτημα τι θα γίνει με εμάς και τα κινητά μας; Τι ασυδοσία είναι αυτή; Τι αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή είναι αυτή;
Και απευθύνω ένα τελευταίο ερώτημα. Αυτός που κάποτε μάλωνε με τη γυναίκα του ενώ οδηγούσε, του έφυγε το αυτοκίνητο και έστειλε εμένα 43 μέρες στο Ασκλήπιείο και τη συνοδηγό να δίνει εξετάσεις για το proficiency μπαταρισμένη σα μούμια, να είχε τύψεις;
Ρητορικό το ερώτημα μάλλον, ποιές αξίες και κουραφέξαλα;

Νυχτερινές Περιπλανήσεις

Εμαθα να οδηγώ μηχανάκι απο το 15 μου. Από τότε και μετά μέχρι τα 30 μου περίπου, μόνο σε δίκυκλο θυμάμαι τον εαυτό μου. Κάπου εκεί ήρθε και το πρώτο αυτοκίνητο. Με τον καιρό, εξοικιώθηκα με τη νέα αυτή για μένα, ταλαιπωρία και πλέον μηχανή και αυτοκίνητο χρησιμοποιούνται αμφότερα. Κατόπιν ανακάλυψα μια χρησιμότητα του αυτοκινήτου που δεν ήξερα. Εκτόνωση μάλλον, ψυχίατρέ μου, καλά το λέω; Καλά άστο μου το λες στην επόμενη επίσκεψη και άμα το είπα σωστά θα είναι δωρεάν έτσι; Και μη ξεχνάς, το έγραφε στο διαφημιστικό, στις 3 επισκέψεις η μία δώρο, αλλιώς πάω σ' αυτόν που συμβουλεύει γυναίκες στην tv. Το αυτοκίνητο λοιπόν έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα που δεν έχει η μηχανή (οχι η φωτογραφική, η δίκυκλη ντέ) και είναι το εμπιτριόφωνο και τα κάμποσα ηχεία του. Εμ τι το θέλανε και το ανακαλύψανε. Χάθηκε ο κόσμος να έχουν κάτι άλλο;
Στο θέμα μας πάλι. Ενα βράδυ κάτι δεν πήγε καλά, πως θα μπορούσε άλλωστε, το αντίθετο θα ήταν παράξενο, και για να ξεδώσω παίρνω το αυτοκίνητο κατα τις 11 και 2 σιντάκια και δυνατά η μουσική και χωρίς να το καταλάβω (περίπου) βρέθηκα στο Βόλο.
Επιστροφή και το πρωί για δουλειά. Μιά χαρά όλα. Η νυχτερινή οδήγηση είναι κάτι άλλο. Μέσα στη νύχτα παρέα με τους νυσταγμένους φορτηγατζήδες και με τη μουσική δυνατά μα πολύ δυνατά.
Χθες το βράδυ ένιωσα πάλι την ίδια ανάγκη. Βρέθηκα με ενα φραπέ για συνοδηγό να ταξιδεύω προς Χαλκίδα κάπου στη 1.30 έχοντας ξεφύγει απο τις μίζερες σκέψεις της προηγούμενης ώρας.
θα πείτε τώρα καλά πως στο καλό τη βρίσκει έτσι ο κόσμος; Ελα μου ντε, αυτο αναρωτιέμαι και εγώ. Με το Νίκο Κουρουπάκη και τους "Χαιρετισμούς" να εναλλάσεται με την κιθάρα του Stevie Ray Vaughan παρέα με τον Buddy Guy βασανίζοντας σώμα και μυαλό στο "Tin Pan Alley" και τον Ορφέα Περίδη να μονολογεί τραγουδώντας...

Ρίχνω στη νύχτα μια σπρωξιά

παίρνει φωτιά και ξημερώνει

Στην τελευταία ρουφηξιά

παίρνω όρκο να τελειώσει πια ότι τελειώνει

Μπαίνω στο τρένο την αυγή

για να με βρει σε άλλο μέρος

Η μέρα τούτη που θα μπει

να με γλιτώσει από κει που ήμουνα ξένος

Φεύγω, φεύγω, κάθε μέρα φεύγω

μέτρο, μέτρο, όλο πιο μακριά

Φεύγω, φεύγω, τόσα χρόνια φεύγω

στην καρδιά μου όλο πιο κοντά

Ρίχνω στα μάτια μου ένα φως

και κάνω ανάκριση μονάχος

ο χωρισμένος μου εαυτός

είναι που χώρισε τον κόσμο από λάθος

Άραγε τι να φταίει τι

που ονειρευόμαστε στον ξύπνιο

Και να 'ναι η λησμονιά αυτή

που ανοίγει πόρτες το πρωί στον πρώτο χτύπο

Φεύγω, φεύγω, κάθε μέρα φεύγω

μέτρο, μέτρο, όλο πιο μακριά

Φεύγω, φεύγω, τόσα χρόνια φεύγω

στην καρδιά μου όλο πιο κοντά

Μια θαλασσινή ιστορία... συνέχεια και τέλος

Ωρα να συνεχίσουμε την ιστοριούλα μας, δε νομίζετε;
Μετά το συναρπαστικό και επίπονο πρωινό περίπου στις 12 το μεσημέρι ήταν η ώρα του μεσημεριανού φαγητού. Ο Καμαρότος με το μάγειρα είχαν τη φαεινή ιδέα να ακολουθήσουν το πρόγραμμα κατά γράμμα και είχαν ετοιμάσει σαν πρώτο φαγητό σούπα. Τι σούπα ρε μεγάλε; Πώς να τη διατηρήσεις οριζόντια μέσα στο πιάτο, όσο βαθύ και να ήταν αυτό!!! Τέλος πάντων κάτι φάγαμε, και κάθησα να δω λίγο ισπανική τηλεόραση. Στάθηκε αδύνατο λόγω των μεγάλων απότομων μετακινήσεων του βαποριού, όχι μη νομίζετε, δεν έφταιγε που δεν ξέρω ισπανικά ποδόσφαιρο προσπαθούσαμε να δούμε αλλά φεύ.
Θάταν περίπου μια το μεσημέρι όταν πήγα για τη βάρδια μου στον ασύρματο. Ελεγχος, ολα εντάξει, εγγραφή στο log book, ακρόαση στα μεσαία, στη συχνότητα κλήσης και κινδύνου (500 khz) και πήγα και στα βραχέα να πάρω σειρά στο Αθήνα Ράδιο να παραλάβω ένα τηλεγράφημα. Οι συνθήκες χάλια, προσπαθούσα να κρατήσω το χαρτί σταθερό πράγμα πολύ δύσκολο, έτσι κι αλλιώς τα γράμματά μου είναι χάλια, μήπως και μετά μπορούσα να αποδικοποιήσω τη γραμμική Β που θα έιχα γράψει όλες κι όλες 3 σειρές τηλεγράφημα. Καθώς δακτυλογραφούσα το τηλεγράφημα να το πάω στη γέφυρα ξαφνικά την προσοχή μου απέσπασε εκείνος ο ήχος από σήματα μορς που αν τον ακούσεις μια φορά δεν τον ξεχνάς ποτέ και που δε ξέρεις αν πραγματικά θέλεις να τον ακούσεις ...---... (SOS) Το αίμα μου πάγωσε, τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν και άρχισα να καταγράφω τα υπόλοιπα σήματα.. SOS SOS SOS DE JH.. IN PSN ..... M/V JENNY II ....AR VA.
Το σήμα δεν ήταν έτσι ακριβώς αλλά με λίγα λόγια ανέφερε τη θέση του πλοίου και πως είχε κάνει νερά από τη μηχανή και πως το εγκατέλειψε το πενταμελές πλήρωμά του. Ηταν ένα γερμανικό φορτηγό 2000 τόνων με 1800 τόνους σίδερο φορτίο. Αμέσως ενημερώνω τον καπετάνιο και αρχίζει η επικοινωνία με το γαλλικό σταθμό της μπρέστης (Brest). Δίνουμε στοιχεία πλεύσης προς το ναυάγιο, μέγιστη ταχύτητα 4 κόμβοι, λόγω καιρού. Καθώς πλέουμε προς το ναυάγιο χτυπάει το τηλέφωνο του ασυρμάτου..
-Ελα μικρέ μαρκόνη βρήκαμε το βαπόρι και ενα λάιφ ράφτ. Κοιτάζω απο το φινιστρίνι του ασυρμάτου και βλέπω μια σχεδία κάπου στο βάθος. Στη στιγμή εξαφανίζεται... και μετά νάτη πάλι.
- Καπτάν Μπάμπη δώσε στίγμα να ενημερώσω τη μπρέστη και το ισπανικό ελικόπτερο που ψάχνουν τους ναυαγούς. Είναι και ένα γαλλικό αεροπλάνο πρέπει να ενημερωθεί κι αυτό.
- ΟΚ μικρέ μαρκόνη, γράψε..42....
Μόλις έγινε η ενημέρωση κατέφτασε το αεροπλάνο, έκανε μια δυο βόλτες πάνω απο το ναυάγιο και αποχώρησε. Στο μεταξύ φτάνει και το ελικόπτερο, και μας ζητάει να μείνουμε σε απόσταση μιας και δε μπορούσαμε να βοηθήσουμε άμεσα εκείνη τη στιγμή. Οι αγωνιώδεις προσπάθειες τω διασωστών διήρκησαν περίπου 4 ώρες. Θυμάμαι την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων κάθε φορά που ένας διασώστης προσπαθούσε να φτάσει τη σχεδία αλλά τα κύμματα σαν να τον ανταγωνίζονταν και την εξαφάνιζαν στην αφρισμένη θάλασσα.
Μόλις ανέβηκε και ο τελευταίος ναυαγός μια ανακούφιση διαπέρασε τα κορμιά όλων και με μιας ξεχάσαμε την κατάσταση που βρισκόμασταν και μαζευτήκαμε στην τραπεζαρία. Ηταν τόση η ικανοποίηση και η χαρά όλων μας που ακόμα και ο Ασράφ (που εγώ τον φώναζα Νικόλα) ο πακιστανός παραμάγειρας κάθησε μαζί μας για ένα ποτάκι.
Το βράδυ γυρίζαμε πρός τις ισπανικές ακτές και καθώς ο καιρός είχε ηρεμήσει λίγο βλέπαμε ειδήσεις και ο Ιβο ο ναύτης που ήξερε ισπανικά μας μετέφραζε. Το ισπανικό ελικόπτερο είχε βιντεοκάμερα και είχε βιντεοσκοπήσει το ναυάγιο. Σε μια στιγμή έδειξε το βαπόρι και επέμενε στην ελληνική σημαία που συνέχιζε να κυματίζει πρίμα. Ο Ιβο είπε πως οι Ισπανοί μας εκθείαζαν αλλά εμένα το μυαλό μου είχε μείνει στην εικόνα του ναυαγού που μόλις είδε τον τεράστιο όγκο των 300 μέτρων από τη σχεδία άναβε τισ φωτοβολίδες μέχρι να βεβαιωθεί πως τους είχαμε δει.
Ισως εκείνη η συγκεκριμένη ήταν η πιο έντονη της ζωης μου αλλά ίσως και εκείνη που με έμαθε να σέβομαι τη ζωή αλλά και να μη φοβάμαι το θάνατο...